استقلال بلاروس

[singlepic id=33 w=320 h=240 float=center]

بلاروس در 27 ژولاي 1990 موجوديت خود را اعلام نمود و در 25 اوت 1991، با به دست آوردن استقلال كامل خود، رسما به جمهوري بلاروس تبديل شد.
در حدود همان زمان بود كه استانيسلاو ششكويچ رئيس شوراي عالي بلاروس در مقام رهبري بلند پايه بلاروس گرديد، ششكويچ، در كنار بوريس يلتسين از روسيه و لئونيد كراوچك از اوكراين در 8 دسامبر1991 در بلاوژسكايا پوشچا در همايشي رسما انحلال اتحاد شوروي و تشكيل مشترك المنافع كشورهاي مستقل را اعلام نمودند.
تا سال 1994اين كشور به وسيله الكساندر لوكاشنكو رهبري مي شد، كه مورد انتقاد دولتهاي غربي، (گروه) ناظر حقوق بشر و ديگر سازمانهاي غيردولتي غربي به خاطر سياستهاي داخلي خود به سبك اتحاد شوروي سابق، واقع شد و از سال 2005 به نظر مي رسد كه جنبشي در بلاروس به سوي اتحاد مجدد با روسيه صورت گرفته باشد و بالاخره در نوامبر2005، يك پيش نويس از قانون اساسي براي تصويب به هردو (رئيس جمهور) ولاديمير پوتين و لوكاشنكو تسليم شده است.
دو كشور روسيه و روسيه سفيد از جمله كشورهايي قلمداد مي‌شوند كه پس از فروپاشي اتحاد شوروي همواره سعي كرده‌اند به نفع جهان تك قطبي و مخالفت با يك جانبه گرايي آمريكا مبادرت كنند، از اين رو مي‌توان اذعان داشت كه زمينه هاي مناسبي براي گسترش مناسبات تهران با مسكو و مينسك وجود دارد.
در طول دهه 1990 ميلادي و به ويژه در اواسط آن با آغاز همكاري هاي هسته‌اي جمهوري اسلامي ايران و فدراسيون روسيه و تمايل بخش عمده‌اي از نخبگان اين كشور به اورآسيا گرايي و مخالفت با هژموني ايالات متحده آمريكا و همچنين همسايگي دو كشور ايران و روسيه همكاري هاي دو جانبه در عرصه‌هاي علمي، فناوري و دفاعي گسترش يافته است.

Leave a comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *